Organ Bağışı Mantıklı Mı? Yoksa Bu İşte Bir Şeyler Var Mı?
Hayat bazen öyle enteresan bir hal alıyor ki, insan neye inandığını bile şaşırıyor. Mesela organ bağışı yapmayı düşünen biri var mı aramızda? Hani o kadar çok “tamam ya, bağışlarım” dediğimiz ama arka planda “ya birden ölürsem ve organlarım başkalarına giderse?” korkusunun işlediği bir konu bu. İzmir’de yaşayan, 25 yaşında, kafasında sürekli esprilerle dolup taşan ama aynı zamanda her şeyi biraz fazla düşünen biri olarak, ben de organ bağışını düşündüm. Ama tabii, bu düşünme işi sadece “Bağışlayalım mı, bağışlamayalım mı?” sorusunun etrafında dönmüyor; o kadar çok soru var ki, bazen kendi kendime “Acaba ben bu konuyu fazla mı takıyorum?” diyorum.
Organ bağışı mantıklı mı? Kendisini hayatımızın önemli bir parçası yapmayı düşünüyor muyuz? İşte, hem komik hem de düşündürücü bir şekilde bu soruları irdelemeye çalışacağım. Hazır mısınız?
Organ Bağışı, Yani Bir Nevi “Geri Dönüşüm” Mü?
Hayat bazen bize sürprizler yapıyor. Bu da bir nevi sürpriz. Kendi organlarımızı başkalarına bağışlamak, bir nevi “geri dönüşüm” gibi bir şey değil mi? Hani ne derler: “Her şeyin bir sonu var, ama bir şekilde dönüp dolaşıp geri gelir.” Organ bağışı da tam olarak böyle bir şey. İşte bir sabah kahvemi içip, “Bugün organlarımı bağışlayayım mı?” diye düşünüyorsunuz. Sonra aklınızda bir soru beliriyor: “Ya ben de bir gün başkasının organına ihtiyaç duyar mıydım?” Bu soru aslında insanın “kendiliğinden empati yapabilme” becerisini ortaya çıkarıyor.
Yani, aslında organ bağışı, ölümden sonra başka birinin hayatına dokunmak demek. Belki de insanın varlık sebebine dair en anlamlı hareket. Fakat burada bir şeyin farkına varıyoruz: Organ bağışı meselesi düşündüğümüz kadar basit değil. Hadi gelin, biraz daha eğlenceli bir şekilde bu durumu inceleyelim.
Bir Arkadaş Sohbeti: “Organ Bağışı Yapmalı Mıyım?”
– Ben: “Evet, bence organ bağışı çok mantıklı bir şey. Hem belki bir gün, ben de başkasının organına ihtiyaç duyarım.”
– Arkadaşım: “Aaa, ya da belki senin organların başkasına hayat verir, kim bilir? Ama şimdi o kadar zor bir şey mi bu? Sadece kartımı alıp vereyim gibi…”
– Ben: “Aynen, ‘Şu kartı al, bu kartı ver’ gibi. Sonra bir baktık, bu sefer organlarını bağışlayan kişi olmuyor da, ölümsüzlük havasına giriyorsun…”
İşte bu kadar! Arkadaş ortamında organ bağışını konuşmak da bir nevi komik olabilir, ama konu üzerine düşündükçe, o kadar önemli bir şey yaptığımızı anlıyoruz ki! Organ bağışı yapmanın, birinin hayatını kurtarmaya yardım etmenin, gerçek anlamda ne kadar değerli bir şey olduğunu daha derinden hissediyoruz.
Organ Bağışı: Bir Nevi “Çalışan Versiyon” Mu?
Bazen düşünüyorum, organ bağışında bulunmak tıpkı bir iş yerinde çalışmak gibi. Hani bir şeyleri yapıp sonunda başkalarına yardım ettiğinde bir tık “başarı” hissi duyuyorsun, değil mi? Ama bu başarı, direk parayla ödenen bir şey değil. Ölüme yol alırken ya da bir şekilde bedeni terk ettiğimizde, sahip olduğumuz organlar aslında bir çeşit “paylaşım” gibi düşünülebilir. Çalışan bir organ, bir başka vücuda “katkı” yapacak, belki de o kişinin yaşam kalitesini arttıracak.
Kendimi düşündüğümde, “Tamam, bu bağış olayına bir noktada karar verebilirim ama ben ölmeden önce organlarımı kimseye vermek istemem” diye düşünmeye başlıyorum. Şimdi ben de diyorum ki: “İyi de, insan neden bağış yapar ki? O kadar uğraşıyor ve gerçekten anlamlı bir şey yapmak istiyorsa, o zaman bu işin sonunda bir ödül almaz mı?” Yani şaka bir yana, organ bağışı yapmanın bir ödül gerektirdiği bir dünya düşünün. Birileri organ bağışını yaptı diye teşekkür alıyor, mis gibi… Olmaz mı?
Organ Bağışı Yapmak, Gerçekten Kimseyi Korkutmamalı
Peki, organ bağışı yapmak kimseyi korkutmalı mı? Aslında, “Ben öldüm, o yüzden organlarım başkasına gitmesin!” gibi düşünceler, ne yazık ki hala oldukça yaygın. İşin garibi, bu tarz düşünceler genellikle mantıklı olmayan yerlerden çıkıyor.
Organ bağışında bulunmak, aslında bir tür “hayatın bir nevi teslim edilmesi” gibi bir şey. Birine hayat verme, biraz da “kendini aşma” anlamına geliyor. İnsanın en büyük korkularından biri, ölürken kontrolü kaybetmek. Ama organ bağışını düşünmek, ölümün o kadar da korkunç olmadığını, bir şekilde ölümden sonra da hayatta bir şeyler bırakabileceğimizi fark ettiriyor. Yani, bir başkasının hayatını uzatabilmek… Gerçekten çok anlamlı bir şey değil mi?
Organ Bağışı ve İnsan İlişkileri: Biraz İroni
Biraz daha eğlenceli bir yere çekelim konuyu. Organ bağışı konusu, çoğu zaman genellikle dramatize ediliyor ya da çok ciddiye alınıyor. Ancak bazen, hayatın bu komik yanlarına dikkat etmek de lazım. Mesela bir gün yakın arkadaşınıza, “Ben organ bağışı yapmayı düşünüyorum” dediğinizde, “Yani, bu gerçekten çok ileriye gitmek değil mi?” diye cevap alabilirsiniz. Bu da bir başka ironik durum. Organ bağışı, hayatı ciddiye almanın ötesinde, bazen ölümün ne kadar da hafif bir şey olduğunu anladığımızda başlar.
Ama sonuçta, organ bağışının mantıklı olup olmadığına dair çok derin bir cevap yok. Çünkü bu, hayatı, insanlığı, empatiyi ve ölümün anlamını sorgulamakla ilgili bir mesele.
Sonuç: Organ Bağışı Mantıklı Mı?
Evet, organ bağışı mantıklı mı? Bu sorunun yanıtı aslında, herkesin bireysel bakış açısına bağlı. Kimi insanlar, “Bunlar sadece bedenimizle ilgili geçici şeyler” derken, kimileri de “Hayatımda bir anlam yaratmak istiyorum, belki bir başkasına yardım edebilirim” diye düşünüyor. İzmir’de yaşayan bir 25 yaşındaki ben de, ne yazık ki bazen fazla düşünen bir insan olsam da, organ bağışının mantıklı bir şey olduğunu kabul ediyorum.
Bunu yaparken, hayatın geçici olduğunu kabullenmek, insanın ölümsüz olmadığını ve bir şekilde başkalarına faydalı olmanın ne kadar önemli olduğunu fark etmek gerekiyor. Bu yüzden, organ bağışı yapma kararı alacak kadar cesur olmak… İşte tam da bu cesaretin adı!